000			04002nam a22002177a 4500
003			TH-BaNU
005			20230405140732.0
008			230405b2020 TH ||||| |||| 00| 0 tha d
020			_a5524400009012
040			_aTH-BaNU
100			_aเหมือนแพร
245			_aความขำ ในความขม
260			_aกรุงเทพฯ: _bซีเอ็ดยูเคชั่น: _c2563
300			_a155 หน้า
520			_a. ฉันชอบกาแฟ ไม่เพียงเพราะรสชาติ แต่บรรยากาศในร้านกาแฟนั้น มันช่าง .... เย้ายวน ฉันมักถูกเชิญชวนด้วยกลิ่นหอมอบอวลของเมล็ดกาแฟ เมล็ดสีน้ำตาลเข้มแลดูมันวาวในโถสีขุ่นๆ ค่อยๆ เรียงตัวอย่างหลวมๆ ผ่านเฟืองบด ก่อนถูกอัดให้แน่น เพื่อผ่านความร้อนจากเครื่องชงลงสู่ถ้วยกาแฟ .. แก้วแล้วแก้วเล่า ขาฉันก็มักเร่งเร้าอยากเอาใจจมูกให้ได้เข้าไปสูดไปดม มือจึงพลันรีบผลักประตูร้านอย่างไม่รอช้า .. ในร้านกาแฟ บ่อยครั้งที่ฉันจะถูกทักทายด้วยเสียงเพลงแผ่วๆ ลอยมาคลอๆ เสมือนผู้รอต้อนรับ เสียงนั้นสอดประสานเข้ากันได้ดีกับเสียงจากเครื่องชง เครื่องบด หรือกระทั่งเครื่องสตรีมนมซึ่งมีหน้าที่ทำให้นมสดเย็นๆ กลายเป็นเนื้อโฟมฟูๆ .. แต๊กๆ .. ซื่อๆ .. อื่อๆ .. จี่ๆ ฉันรักเสียงเหล่านี้ .. แต่ ยังมีอีกเสียงหนึ่งซึ่งชวนให้หลงใหล เสียงซึ่งลอยมาไกลๆ พอให้ได้ยิน นั่นคือ “เสียงสนทนา” ของผู้คนในร้านกาแฟ พวกเขามักมาพร้อมเรื่องราวมากมาย หลายครั้งเป็นบทสนทนาอันแสนเรียบง่าย .. แต่ บางคราวมันดูราวกับเป็นละครฉากใหญ่ มีพระเอกและผู้ร้าย ผู้แพ้พ่ายและผู้ชนะ ปะปนวนเวียนเสมือนละครสะท้อนชีวิต เพียงแต่ว่าพวกเขากำลังสวมบทบาทเป็นลูกค้าและบาริสต้าเท่านั้นเอง พวกเขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่า .. ฉันกำลังตั้งใจฟังอย่างสนอกสนใจ จนบางครั้งแอบเผลอบันทึกเรื่องราวเหล่านั้นไว้ ซึ่งแน่ใจได้เลยว่า .. ฉันจะไม่เก็บไว้อ่านเองคนเดียว
650			_aจิตวิทยาประยุกต์
850			_aKCNL
856			_uhttps://se-ed.belibcloud.com/book-detail/18073 _yse-ed e-library
942			_2local _cEBK
998			_cbee
999			_c37635 _d37635