000			02656nam a22002177a 4500
003			TH-BaNU
005			20230410120410.0
008			230410b2021 TH ||||| |||| 00| 0 tha d
020			_a5522840158383
040			_aTH-BaNU
100			_aปราปต์
245			_aทางรอด
260			_aกรุงเทพฯ: _bซีเอ็ดยูเคชั่น: _c2564
300			_a21 หน้า
520			_aในแสงสีหมากสุกอันสาดคลุมสนธยานั้น ร่างหนึ่งปรากฏเป็นเงาตะคุ่มเดินตัดลานหน้าโรงพยาบาลผ่านมา ดาราคงนึกว่าตัวเองตาฝาด ถ้าไม่ทันได้ยินเสียงหมาเห่าแหลมดังขึ้นข้าง ๆ บังคับตัวเองกะพริบตา พบว่าผู้ก้าวมาใหม่คือหญิงแก่ผมหยิกขาวดูกระเซอะกระเซิงในชุดเทาทึม อ้อมแขนประคองสุนัขคล้ายพันธุ์ชิวาวาผสม มันคงนึกกลัวหญิงทรุดโทรมที่ก้าวเซซังยังกับซอมบี้กระมัง จึงเห่าไม่ยอมหยุด “หยุด” เจ้าของหมาสั่งเบา ๆ สายตาปรายมองดารานิดหนึ่งก่อนก้มพูดกับเจ้าชิวาวา “เขาทุกข์พออยู่แล้ว อย่าไปทำเขา” ประโยคต่อจากนั้นคนพูดลดเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ “ส่วนคนพวกนั้น แกไม่ควรเล่นด้วย” ดาราเอะใจบางอย่าง หันมองข้างหลังก็ไม่เห็น ‘คนพวกนั้น’ เลยกระทั่งหันกลับมา ลานหน้าโรงพยาบาลก็กลับเปล่าว่าง เหลือเพียงสายลมยะเยือกอันพัดผ่านยอดไม้ดังหวือ ๆ
650			_aวรรณกรรม
850			_aKCNL
856			_uhttps://se-ed.belibcloud.com/book-detail/18446 _yse-ed e-library
942			_2local _cEBK
998			_cbee
999			_c37691 _d37691